गुहाम् प्रविष्टे सुग्रीवे विमुक्ते गगने घनैः | वर्ष रात्रे स्थितो रामः काम शोक अभिपीडितः || ४-३०-१ पाण्डुरम् गगनम् दृष्ट्वा विमलम् चन्द्र मण्डलम् | शारदीम् रजनीम् चैव दृष्ट्वा ज्योत्स्न अनुलेपनाम् || ४-३०-२ काम वृत्तम् च सुग्रीवम् नष्टाम् च जनक आत्मजाम् | दृष्ट्वा कालम् अतीतम् च मुमोह परम आतुरः || ४-३०-३
guhaam praviShTe sugriive vimukte gagane ghanaiH | varSha raatre sthito raamaH kaama shoka abhipiiDitaH || 4-30-1 paaNDuram gaganam dR^iShTvaa vimalam candra maNDalam | shaaradiim rajaniim caiva dR^iShTvaa jyotsna anulepanaam || 4-30-2 kaama vR^ittam ca sugriivam naShTaam ca janaka aatmajaam | dR^iShTvaa kaalam atiitam ca mumoha parama aaturaH || 4-30-3
Translation
On Sugreeva's entering the cave-like Kishkindha, Rama who spent rainy nights on that mountain with much distress owing to the misery of yearning for Seetha, has seen the immaculate sphere of moon on silvern sky freed by ceasing rains, and even autumnal nights that are enamelled with moonshine, and thus he observed that Seetha is lost hopelessly, engrossed in lust Sugreeva is lost to world intractably, and furthermore time too is being lost irretrievably, and thus he became highly impatient and even swooned. [4-30-1, 2, 3]
Chapter context
Autumn Eulogised
83 verses · Verse 1 of 83
1% through chapter