Verse 33·VR 3.4.33

प्रहृष्ट रूपौ इव राम लक्ष्मणौ विराधम् उर्व्याम् प्रदरे निपात्य तम् | ननन्दतुः वीत भयौ महावने शिलाभिः अन्तर् दधतुः च राक्षसम् || ३-४-३३

so'pi taam jaanakii~N dR^iShTvaa shiighra~N sa~njaata vikramaH | iya~N paraa mahaa shaktiH seya~N svargasya kaaraNa~N asyaa vibodho mokShepi kaaraNa~N bandhanepi ca | tasmaat imaa~N bhajiShyami diShTyaa praapta~N hi darshanam | iti darshana maatreNa vimuktaam augha pa~njaraH | bhakti yukto jarahaara eNa~N siitaa~N caitanya ruupiNii~N |

Translation

Rama and Lakshmana felt happy by way of their look in burying Viradha in the pit of the earth, and on burying him they two felt rejoiced for gone is the fear in that great forest, and within the pit they have also concealed him with boulders in order to make it a burial-chamber to the departed soul. [3-4-33]

navigate verses

Chapter context

4

Curse of Viradha

31 verses · Verse 33 of 31

97% through chapter

← All verses in this chapter

Previous

Verse 32

Next

Verse 34

Aranya Kanda — All Chapters