बभूव जलदम् नीलम् भित्त्वा चन्द्र इव उदितः | सु ललाटम् सु केश अंतम् पद्म गर्भ आभम् अव्रणम् || ३-५२-१९ शुक्लैः सु विमलैर् दन्तैः प्रभावद्भिः अलंकृतम् | तस्याः सु नयनम् वक्त्रम् आकाशे रावण अंक गम् || ३-५२-२० रुदितम् व्यपमृष्ट अस्रम् चन्द्रवत् प्रिय दर्शनम् | सु नासम् चारु ताम्र ओष्ठम् आकाषे हाटक प्रभम् || ३-५२-२१
saa hema varNaa niila a.ngam maithilii raakShasa adhipam |shushubhe kaa.ncanii kaa.ncii niilam maNim - gajam - iva aashritaa || 3-52-23
Translation
Her lotus pistil like un-pimply face is adorned with a pretty forehead on which prettyish curls are fluttering, and with teeth that are spick and span and sparkling, but tears dabbed on that face to sideways when she wept, yet it is pleasant like moon for a sight with shapely nose, pretty eyes, roseate lips, and shining with golden hue in sky. Nevertheless, when she has gone in the flank of Ravana on the sky such an immaculate face of Seetha turned like a palish moon that has just risen bursting a bluish cloud. [3-52-19, 20, 21]
Chapter context
The Combat of Jatayu and Ravana (contd.)
39 verses · Verse 19 of 39
44% through chapter