दीर्घ काल उषितः तस्मिन् गिरौ गिरि वन प्रियः | विदेह्याः प्रियमाकान्क्षन् स्वम् च चित्तम् विलोभयन् || २-९४-१ अथ दाशरथिः चित्रम् चित्र कूटम् अदर्शयत् | भार्याम् अमर सम्काशः शचीम् इव पुरम् दरः || २-९४-२
diirgha kaala uShitaH tasmin girau giri vana priyaH | videhyaaH priyamaakaankShan svam ca cittam vilobhayan || 2-94-1 atha daasharathiH citram citra kuuTam adarshayat | bhaaryaam amara samkaashaH shaciim iva puram daraH || 2-94-2
Translation
Having dwelt for some time in that mountain, Rama, who resembled God, who liked mountains and groves, who desired Seetha's happiness and himself delightful in his mind, began to point out the beauty of Chitrakuta to his consort, as Indra the god of celestials converses with Shachi the wife of Indra, saying:
Chapter context
Rama Shows the Captivating Scenery of Chitrakuta to Seetha
23 verses · Verse 1 of 23
4% through chapter