विवशम् शोक संतप्तम् दीनम् भग्न मनोरथम् || ३-६१-९ माम् इह उत्सृज्य करुणम् कीर्तिः नरम् इव अन्ऋजुम् | क्व गच्चसि वरारोहे मा मोत्सृज्य - मा मा उत्सृज्य - सुमध्यमे || ३-६१-१० त्वया विरहितः च अहम् त्यक्ष्ये जीवितम् आत्मनः |
anaasaadayamaanam tam siitaam shokaparaayaNam || 3-61-12pa.nkam aasaadya vipulam siidantam iva ku.njaram |lakShmaNo raamam atyartham uvaaca hita kaamyayaa || 3-61-13
Translation
"Anguish seared and bewildered me and I am woebegone with broken down buoyancy, and oh, beautiful lady, jilting such an woeful one as I am, where you are going now, as with prestige jilting a prevaricator? And if you shun me I will have to shun my life..." Thus Rama bewailed imaging her right in his front and running away. [3-61-9b, 10, 11a]
Chapter context
Rama Laments for Seetha (contd.)
26 verses · Verse 9 of 26
27% through chapter